Yaşamaya Ahvalim Yok

Gönlümün dağında hür olup gezsem de

Gayrı yaşamaya, ahvalim yok benim

Gönlümün denizinden inciler dizsem de

Gayri yaşamaya ahvalim yok benim

Hüzün kar geceler, neyzende kadehler

Yüreğime doldu, bitmeyen eyvahlar

Uykusuz kaldığım, o yorgun sabahlar

Gayri yaşamaya ahvalim yok benim

Nida eylesem de, özümde olanı

Nida eylesem de gözümde kalanı

Nida eylesem de dertlere salanı

Gayri yaşamaya ahvalim yok benim

Nadan olan sazım, cümleye çalınır

Gözümden aşağı, düşenler alınır

Makber havasında, ömürler salınır

Gayri yaşamaya ahvalim yok benim