Yaşamda Beyaz Kaldı mı

Ben ışığa, ben sıcaklığa hasretken,

Lekesiz bir aşkla

Yalnızlığın pası çıkar sanırdım!

Gecenin gözlerinde ayrılığı ezberlerken,

Acısı köreltilmiş bir duyguyla

Dost bulunur sanırdım!

Kağıttan bir insan gibi yakaya takılırken,

Alacakaranlık bir sevgiyle

Tertemiz bir aşk yaşanır sanırdım!

Sevgiye aç bir çocukken,

Sımsıcak bir yürekle

Tutsaklığın kıyısında barınılır sanırdım!

Uykunun koyu karanlığında yıldızları sayarken,

Güç kazanmış bir tutkuyla

Vuslatın yolunda ölüm durmaz sanırdım!

Gerçekle şaka arası bir bilinmezmiş yaşam

Odaların duvarından hiç inmedi keder....

17 Aralık 2009 /Ankara