Yaşamın Kıyısında

Yıllar oldu ben değişmedim

Aylar geçti kader çizgimden ben bilmedim

Her günün içinde eridim bittim

Ben kendimi hiç affetmedim

Yıllar gelir geçer dediler

Ben bunu kabullenmedim

Üzüldüm isyan ettim

Yok yere kendimi rezil ettim

Neydi beni bu hale getiren

Neydi yalnız kalmama sebep

Neydi bu öfkenin ardında dikilen

Ve kimdi her doğan güne küfür eden

Hepsinin perde arkasında ben

Yaşarken ölmek nedir bilen ben

Hayatın tam ortasında kayıp giderken

Kim tutar artık ellerimden

Ben yine garip ben yine hüzün dolu

Geçer mi karşıdan karşıya fırtınaya yakalanmadan ada vapuru

Ben ki yine bir hüzün penceresinden göz yaşı dökerken

Bir martı belki de bir deniz kuşu anlar mı halimden

Yıllar seneler böyle giderken

Keşki benden bir şeyler çalmasalardı

Kader ufkum böyle daralmışken

Ben kendimi yaralamadan yaşamayı becerebilseydim keşke

Şimdi kendimi en uzak sahillere atsam da

Artık kendimden bir umudum kalmasa da

Yarınlar olsa da hoş olmasa da

Kaç günlük ömrüm kalmış ki yaşamın kıyısında