Yaşamın Öldüğü Yerde

Ağlamalıyım hemde hıçkırarak

Tebessümlerle doldurmalıyım benliğimi

Yada boşverip kapatırım gözlerimi

Ellerimle kalbimi boğar kaçarım

Bencilce öldürüp bir kenara atarım

Beynimin esiri olmalıyım

O duygusuzdur, acı çekmez

O herşeyi bilir, tam bir kendini beğenmiş

Sadece anlamayı arzuluyorum

Ve anladıkça daha çok acıtıyor

Yanlış olduğunu sezdiğim doğrular

Yaşamın efendisi bir egoist

Soğuk bedenlere dokunurken hisseder

Her seferinde öldürdüğü kalbini

Ölü kalbine döktüğü gözyaşıdır

Son yaşam belirtileri