Yaşamın Rüyası

Ömrümün Arka Mahallesinde bulunan

Karanlık Sokaktaki, Harabe Apartmanı

bir gece kimliği belirlenemeyen kişiler tarafından

ateşe verildi..

Yangın sebebini anlayamadan

kurtulmak için ateşe tapınan zerdüşt misali

alevin içinde ateşin kutsallığına inanarak

kurtulmayı beklerken..

Öldüğümü anlayamadım

Anlayamayınca

bana öldüğüm söylenmedi uzun bir sürece..

Bir sabah içimdeki ölüye kefeni giydirip

kendimi sırtlayarak yola düştüm

Kılınacak ilk ceneze namazında

kendimi taşıdım cami avlusuna

Beklediğim kalabalık gelmeyince önceleri

Yalnızlaştığımı hissederek cami avlusunu

yalnızlığımla doldurmaya çalıştım

İlk safta sevdiklerim ve ben vardım

(acımış olmalıydım kendime diyordum, saf tutarak

kendime karşı son görevimi yerine getiriyordum)

İlerledikçe zaman

tanımadığım yüzler karışıyordu araya..

Herkes bilmediği yabancısı olduğu

bir hastalığı merak eder gibi

beni soruyordu kendisine..

Kılınacak iki rekatın sonrasında

tüyenler olunca

Kendimi mezarlığa taşıyan

Kefeni dar, tabutu bol gelen

bir ölüydüm

mezarlığın yolunu tutan..

Sonra ansızın uzun süren uykumun

kısa kalan rüyasından uyanıverdim..

Kendime geldim yeniden

Gördüğüm rüya gözlerime değen

günün ilk ışıklarında kayboluverdi..

Bütün bu gördüklerim bir rüyaydı aslında

ve bütün rüyalar aslında

gerçeğin bir yansımasıydı..

Vurup kafayı tekrar uyumaya çalıştım

Çünkü yaşamın rüyası devam ediyordu

Çünkü yaşamın yalanı sürüyordu hala..

(bir gün hepimiz bu rüyadan uyanacağız..)