Yaşar Efendi

Ortaya konulan yoksul göğün demindeYaşar efendi akıl tutulması yaşar

İşçinin, açın, şerefli bir babanın

Sızısı omzundaki ağırlıktır

Zor olmasaydı imtihan olmazdı denir

Zorluğundan değildir

Zorluğu taşıyamadığından

Gözlerinden nice büyük denizler akar

Çoğu hikâyeler kaybedilir bu yüzden

Ve kaybedilen her hikâye

Ölüme serenadtır

Zirâ uçurum rüzgârları

Yaşar’ın neyi yaşayamadıklarını yazar

Sonun sonunun sonunda hâl sükût eder

Tüm konuşulacaklar

Faziletini kaybeder

Memleketimin türkü yanları

Siyah beyaz resimlere kalır

Sürüncemeye uğrar

Geleceği beklenilen güzel günler

Hep bir olumsuzluktur

Öyle gözükür

Hakikâtlerin bedeli vardır çünkü

Belki annesini kaybetmiştir

Belki yüzyıllık yalnızlıktır onunkisi

En haşin dağlara anlatmıştır kendini

Perdesiz pencerelere

Boş duvarlara

Soğuk benizli insanlara

İntikâl etmiştir

Büyük şehirlerde kaybolmuştur

Müsait bir yerde inecek var diyerek

Koşmuştur kırlara, bayırlara

Ardına bakmadan

Velhâsıl

Bu da geçmiştir

Aslında geçmemiştir, geçememiştir

Dünyalar kadardır içindekiler

Mahzunluğundan mıdır

Mahçupluğundan mı

Neyin ifadesizliğidir bu bilmem

Kendisidir

İşçi, aç ve şerefli bir baba olan

Hiçbir zaman dünya yalan diyememiştir