Yaşarken Maviye Yolculuktu
sen yoksan ömür hasretimsin
sensizlik zor gülsün gözlerin
araya kör karanlık girsede
elimi tut desem ulaşmaz elim
baharın kışa döndü
bu gönül sana kor
ver elini bir daha bırakmam
uçurumun bir bilmecesinde
yürüyorduk yalın ayak
ne önümüz nede arkamız aydınlık
ne söylense hep yanlızlık çökerdi
içimizdeki kanayan yaradan
kendinle barişik olmayanın
ne canı nede cananı olmaz
at gözlükle bakışın cansa
cananı olmaz olur fermanı
ey dost alemi güldürdün kelama
l/avını yıtırdın zihni çakala
bir gönül buldun zamana
akıverir seni düşmana
öyle olur perişan hallerin yamana
akıl tutuldu zevki sefa düşkünü
titrerdin konuştuğun ahvalin bekler
unutmaki efkarı zihinden doğar
yolunu çizen aşkını d/aldıran
içindekini sevmezsen dağ taş duman
nafile sevdalara beyhüde çalan
aklın kaldığın taşı gönüle vurur
bende bu cenneti uzak dağların bulutunda
maviliği sen olmadıkça
daha çok özlemle tutkunla özleyeceğim
olur ya
yaşarken uzun yolcuğum
ölüme gülenlerin türküsünü söyleyeceğim
mavi yolculuğum
senin yoluna...
o gülüşlerini özleyeceğim
04/05/11 - Karataş
* (Men dilenci değilim öykünün özürü söndü...)*