Yaşarken Ölmektir Ayrılık

sevdayı yazar kalemim yaşarken yürekte

hüznü aramaz kalbim seni görünce

akmaz gözyaşlarım aşkı bulunca

rüyalarıma almam kimseyi sevmeyince

tutkulu olurum yürekten

şarkı olurum sevgilinin dilinde

bitmeyecek son senfoni gibi

hoş nağmeler fısıldarım kulaklara

bitmez tükenmez bir sevda var yüreğimde

bir ışık görsem gözlerinde bana bakan

kollarımla sararım asla bırakmam

yeter ki sen ol mısralarda hep sana yazsın kalemim

senin adını duyursam herkese bağırsam dağlara taşlara

seni sevdiğimi şahit olsun bütün kuşlar

mutluluk dolsun yüreğimde sevdaya dair

ben bunu hak ettim ama sen kabul etmedin

bırakıp terk edip ellere gittin

mutlu musun şimdi yabancı kollarda

ben bir kez ölürüm ama sen her gün

elveda demeyeceğim asla hayata