Yaşayan Yalnızlığım

Yalnızlığım mıydı, yoksa sen miydin o?

Bana sakladığın mağrur gülüşünü bile yıpratmışsın

Her gece hıçkırarak ağlamaktan...

Puslu yüzüne dokunuyorum gecenin

Ellerim sararıyor, bulanacakken karaya

Sükununda boğuluyorum ürkek karanlığın

Her köşesinde hasret yapraklarımdan bir soluk bırakarak

Devrediyorum aklımı duygularıma

Eylemlerimden sensizliğin kokusu yükseliyor

Yalnızlığımın elleriydi kendi hicranında eriyen

Dokunamadı bu yüzden bir başka yalnızlığa...

Çürüse de her şeyim; ateşim, ıslağım, buharım

Eylül'dür belki adım hazan yağmurlarından boşanan bir silüetim.

Toprağın sinesine sığınırım bir zemheri mevsimde

Hüzün görünür yüzüm oysa ben karanlığın sinesinde

Utangaç bir tomurcuk, kar altındaki başak gibi

Solgun yüzlü bir baharım sevecen düşlerimin kucağında...

I10