Yavaş

bu dünya hızlı dönmüyor

aslında

ben çok yavaş duruyorum

zehir zemberek zamanlarda

bak trenler bile kıpırtısız

çıt çıkarmıyor

benim yanımda

uzayıp giden raylarda

pas tutmuş rüyalarla

vagonlar

kömür kokulu

yüz yıllık yalnızlıklar

saklıyor

içimden denizler çekiliyor

usul usul

korkuyorum

kimse bir yere gitmiyor

gidecek yer mi yok

gidilecek insan mı

korkuyorum

yol filmleri otobana varmadan

yoldan çıkmış

bu kalabalıklar hızla boğmuyor

rüyalarımızı

ben çok yavaş duruyorum

ortalarında

nefesimi tutuyorum

karanfilli bir şiir

dudaklarımda