Yaz Korkuları

sıklıkla geliyor yaz bu kapıya

yüreğim mahalle kahvelerinde gizliyor utancını

yaza yakışmıyor yalnızlığım...

küçücük evlerde büyük ümitler sararır

koyulaşır yeşili durgun sıcak yaprağının

çaresizliği hayat sanır kirli sakallılar...

terle kirleniyor yüzü gözyaşlarımın

ama hepsi içine akıyor insani bir utancın

yaz aklımda hep hak ettiğim bir mutsuzluk sanki...

hiçbir düzene ayak uyduramıyorum

uymuyor yaza mahçup utancım hiçbir yaşam denemesinde

yaz koruyacak ölümle uyumlu yok olmaktan...

kanatları kalmadı kuşların bu tozlu yazda

ilk soğuklara varmadan küsmese gök utancıma

yokluğuna bütün vücudumla ağlıyorum...

bazan kendimi kovmak geliyor şehirden

bazan şehiri kendimden atmak

seniyse hiçbir şeye sığdıramıyorum...

bu yaz gene ara vereceğim yaşamaya

yalnızlık bir daha yalnızlaşacak

seni daha çok severek çıkacağım bu aramaktan...

ölüm tüm mevsimlerin yazlaşmasıdır

yalnızlar ve mutsuzlar suçsuz ayrılırlar ömürden

böyle üşümesem hemen ve suçlu ölürdüm...

benim şehrim bir yaz uzaklığıdır

meraklı gözlerimden hevesli terler eksik olmaz

düşlerim karanlık utancıma yenik....gerçeğim yok...

yazın sokaklar bana benzer

sıcak kalabalıklar görmezler pencereleri

sokakla gözgöze ancak şairler gelir...

bulutlar göğe korkuluk

yağmur başka ekinlerle uğraş

yaza yetmiyor gözyaşlarım...

bana ölmeyi sıkıcı yazlar öğretti

bana sevmeyi de sıkıcı yazlar öğretti

bir de yaşamayı öğretse...

hep yaz bana geldi

ben diğer mevsimlerin peşinden koştum

kaçmak telaşında onları da unuttum...aklımdasın...

yaz ayrılıkları diye bir şey yoktur

insan her mevsimde ayrılabilir

ama yazın sıkılmak başkadır...

hep yazla başbaşa kalmamızdan tüm bu olanlar

diğer mevsimlerde de yanımda olmayışına o kadar yanmıyorum

niçin...bilmiyorum...

ağaçlar yazın daha çok hatırlanır

daha çok sevilir denizler

ama yalnızlık aynıdır...

çünkü yalnızlık ve aşk doğuştan gelir...

sesler kesilince anlarsın

yaz korkularına yenik düşmeden anla

konuş kendinle...