Yazgı

I-

Kürek kemiğime yaslanmışken dul dağ

Gülüşüm yeşersin istedim, közü kalmış orman misali.

Annemin yazmasına sinmiş kirli keder,

Yüzümü suladım baba, bir ilkindi vakti.

(Annem kirpiklerimi karanlığa bağlarken,

Çocuklar mavi ağladı.)

Orayı

Unutamıyorum!

II-

Secde de küflenmeye bırakılmış

Dua'nın sesli harflerine gömülmüş zaman,

Kim sürgü çekse ağzına, sessizlik kursağını deşiyor.

Sahi,

Çıldırışın koynunda öfke uyur mu?

Yarama sus payı bırak baba,

Ölürken acı çeksin istemiyorum.

III-

Toprak kaburga kemiğimi kucakladığında

Gökyüzünü öpüp başıma koydum

Cehennem tozu yutmuş kızgın ayaklar ezip geçtikçe gölgemi,

Ömrüm ağrıdı.

-Meleklere şirk koştum-

Baba...

Söylesene?

Habil'i öldüren Kabil'in vicdanını sattığı karganın soyu

Neden insan nefsine karıştı?

IV-

-Burada bir itiraf-

Rivayetsiz yağan yağmurun telaşı toprağı silkelediğinde

Yaşarım sandım

-Mezar taşım uyandı-

Ve babacığım bilmiyorsun

Bu kez amiral çamurda battı.