Yazık Oldu Yalnızlığa

öp yalnızlığın gözlerinden

kurtulsun kahır denen sarmaşıktan

sere serpe büyüsün

hep sitemler öpmesin ellerini

kıymeti bilinmedi

kör taşlarla dövüldü

hep geceye yazıldı

göz yaşıyla anıldı

okşanmadı yüreği

kalemi cellet oldu

şiirler de asıldı

oysa ki yalnızlık

huzur taşır insana

ne nazlıdır

nasıl candır

gerçekliğe aynadır

kalemine yoldaştır

ilhamdır

şairin kayıp mısralarına

belirir geçmişin simaları

hatırlatır dost ile düşmanları

şırap diye çarpar

acı gerçekleri

anlamadılar

hiç bilmediler

yazık ettiler yalnızlığa

hep küfürle andılar

bilinmedi

ruhta ki dingilliği