Yedi Kandilin Işığı

Bazen çok ıraklara dalar gözlerim;

Bakışlarım yerinde kalır,

Düşündüğüme giderim.

Sevgiyi sek koyup kadehe,

Elimle sunarım dudaklarına.

Gür bir fısıltı akar kalbimden;

'İç hepsini!'

Hazana ateş basar Pervin;

Dolunay hükümsüzlüğüne ağlar.

Karanlığın rengi oldukça derin,

Uykuya bülbül serenadı akar.

Geceyle yapraklar vals yapıyor ya,

Ruhumu yalnız bırakır mı hiç Süreyya?

Dansın en coşkun kıvrımlarında,

Can suyu verir dudaklarıma;

Bir gonca açar gamzesinde o an,

Alır götürür ıraklara...

Duygu akar geceye sırılsıklam,

Sevgiye gebedir artık sabah.

Aşk, bir Peren ışığında,

Bülbül nağmelerinde doğar.

Yedi kandil tanık ki;

Korkulu ruhların dansı,

Ayakları çok yorar.

Defne kokulu bir şuh gülüşe;

Elimde zeytin dalı,

Bir varoluş hediye ederim ben.

Ya sen?

Bakma sorduğuma; bilirim...

Gerçek aşka,

"Bir sen" verirsin düşünmeden.