Yedi Tül Dansı

Günler isimsiz kefenlerdir, ateşten ve şahsiyetsiz

Buhranlı pençeler gibi çöker üstüme nobran ve şefkatsiz

Tebessümler yok olmuştur hep, ölüler yurdu sessiz

Kırık aynalarda nice doğumlar yapar flû suretler

Nobran gecenin dipsiz derinliklerinde o emsalsiz-

şimşeklerin yalçın sayhalarında sefil kelimeleriz

Deniz sessiz, engin göğüslerinde korkunç soluklar gizli

Tanrı gazabı gibi yakıcı bir akım dolaşıyor damarlarımda

Ruhlardan ve kuytulardan ruhsuz bir şafak fışkırmakta

Yakın dağlardan kopan haşin çatırtılar sarsar karanlığı

Ezilenler tragedyasında akkor çığlıklarla yırtar insanlığı

Küçük kâğıttan insanlar, basit gravürler, çevrilen sayfalar

Şeyh Hamdullah’ın hattıyla yazılmış ömrün kırık elifleri

Süzüyor Magritte’in sisli şapkalarında unutulmuş çehreleri

Uzaklarda bir tren düdüğüyle bölünen alacakaranlıklar

Bakın oradadır kımıldayan ve kanayan partal karaltılar

Ve gravür mezarlıklarında unutulmuş bahtı kara insanlar

Erimiş mumlardan süzülen saatler ve hüzünfeza geceler

Ve mülteci bir yetimin soluk ve yırtık defterinde tüten kader

Ah muazzez ve aşkefza Dona Sophia

Başım sevgili bir kadının dizlerinde geçen zamanlar

Ve Chagall’ın semaya uçurduğu arşelerdeki kemanlar

Bilmem ki kendimi,

Düşünemem ki sevgimi,

Hissedemem ki kaderimi,

Ağlamalı mıyım hıçkırıklar ve feryatlarla hep o anlar?

Altın yaldızlı saçaklardan damla damla güneş damlıyor

Göklerin çarmıhında yanıp sönen bakışlar kıvranmakta

Dekadan imperiumların paslı taçlarında eriyen bakırda,

Ve perdede boy atan füsunfeza bir enjenü sedasında

Yağmur mu başladı sevgili Dona Sophia?

Yüzüm neden ıslandı asil Madam Nora?

Yağmur damlaları mı, gözyaşları mı bilmem ki süzülüp gidiyor

Ruhum sefil bedenimden kor kor sızıp gidiyor

Yorgunluk bastırır, hafakanlar polkası beynimde

Bahtsız bedenimde tüm yaşam monadları ıslanır

Metafizik bir tebessüm mahzun çehremde oyalanır

Salome Yedi Tül Dansı yapıyor şerâreli gözlerimde

Ve bin Yahya’nın kesik başı sunulur majesteye tepside

Kırık çocuk oyuncakları ağlar hep sürgün geçitlerinde

Zihnimde bütün güneşler bir bir intihar ediyor

Çarmıhların ahşabında nice beyaz zambaklar açıyor

Birer birer söner dünyalar, elem fenerleri canlanır

Çocukların masum gülüşleri makberlerde oyalanır

Gömülecek mezar bekliyor bunca kurşunlanmış sevgiler,

Ve mührü kırılmış kitaplarda kanayan müthiş hakikatler

Kandillerim yanar iki cenahta, çileli yolum aydınlanır

Sükutumun ardında bin yıldızlı kehkeşanlar saklanır

Gültekin Avcı

İzmir, 2015