Yediye Beş Kala

yediye beş kala gelir öksüzlüğüm aklıma

biri çıkar gider içimden

dağıtır masamızda ne varsa

kör bir karanlıktır yürür yüzü bezgin varoşlara

gelmez yedi verenler

şarap sunar sarhoşlara

yediye beş kala yağmur yağar

toprak ıslaktır

hep bir yerde bekler dalı kırılmış ağaç

bulutlu gök

belkide bir yerlerde gülümsüyor dur hala

mavi gözleriyle aşklara

yediye beş kala

gelir güney sahillerinden avare sevdam

bir avuç güneş

bir günlük canla

perde aralığından gün bakar

ışıklıdır yüzü sokağın

seslenir kuşlar ve çocuklarla

giyinir kuşanır döker kara yüzünü taşlara

yemyeşildir gözleri umudun

sabah yediye beş kala.