Yelli Köyü

Timur ile Beyazıt'ın Ankara ?mürtet savaşı,

Halk korkudan buraya sığınmış, aramış, ekmeği, aşı.

Muhtemeldir ki, 1402 tarihinden beri,

Olmuş yelli köyü yerleşim yeri.

Halen İsviçre köyleri gibi güzel, havadar,

Yüksekliği İsviçre köyleri kadar.

Her evin, küçük, büyük bir bahçesi var.

İlkbaharda,etraf yemyeşil, yazın meyveli ağaçlar!!

Öyle bir yer ki, burası, her gün, rüzgar, fırtına,

Temmuz, Ağustos, bütün yaz boyu

Bir de kaptırmasaydı Yeşil öz'e, toprağından çıkan suyu,

Susuzluk çekmezdi, açtırmazdı, muhtelif yerlerde kuyu!

.

Çocukluğumu yaşadığım köhne köy nerede?

Çatıları düzdü. Toprakla kaplıydı damları,

Yağmur için yuva taşı, kar için kürek

Kadınların ve kızların , çilesine , dayanmazdı yürek.

Üzüm bağları var yamaçlarda,Güneşe karşı,

Ne dükkanı var köyün içinde ne de çarşı,

Bulguru,tarhanası,hele,hele meşhurdu pekmezi.

Tadına doyum olmaz,kirazı,dudu,kayısısı,bol idi cevizi.

Dere boyu ceviz ağacıyla doluydu, hem de hayrat!

Cevizini ye! Sonra gölgesinde uykuya yat.

Duydum ki zamanla, olmuş bir felâket,

Bir anda yağmur sel olmuş, sürüklenmiş tabiat:

!

.Varsa, tarlan, bağın ve küçük de olsa bir bahçen

Çeşitli üzümü, meyvesi, ve de sebzesi,

Hele, hele doğal olan üzümü, pekmezi,

Her ne kadar dayanılmaz olsa da zahmeti,

Bir saatlik mesafe, Ankara- Yelli köyü arası,

İsmi gibi, devamlı yelli, rüzgarlı burası.

Temmuz-Ekim, gurbetçilerin tam da gelme sırası,

Bayramlarla, ölümlerde, esirgenmez, zenginlerin parası.

Gurbetçiler yapmış yazlık, modern binalar.

Uydu çanakları, güneş panelleri ile süslü çatılar,

Ama hâlâ, bağlara ulaşım zahmetli, yaya ve eşekle.

Bağ bozumu zahmetli, bir de buna susuzluk ekle.

(1-Temmuz-2010)

(Şiirlerime güzel sesiyle değer kattığı için

Güzin hanıma teşekkürler)