Yere Bakma Durağı

ikimiz birden sevinemeyiz artık göğe bakmayalım

endişeden, sorulardan, sorunlardan

senin için savaşmaktan harcanan gözlerimi gör kurtar

kaybolmak isteyen ellerimi bırak

bu sözleri unutma bu evleri bu kaldırımları da

es geçemeyiz artık hiçbir şeyi

göğe bakmayalım

falanca durağa gidemeyiz artık göğe bakmayalım

tükenecek var deriz hayat durur biz ineriz

bu karanlığın neresi iyi ne yaptık biz

gözlerimiz uykulu korkuyorum

göçmenler polisler sokak çalğıcıları uyanık

herkesin gözleri ardına kadar açık biz uyuyalım

iyi olur unuturuz olanları belki bir kabustan uyanırız

biz bir daha biz olur muyuz uyuyalım

nasıl olsa aşktan kalmayız

nasıl olsa bir daha öpüşemeyiz sokaklarda

göğü bırak son bir kez bakışalım

senin bu ellerinde vazgeçmişlik var biliyorum göğe bakmayalım

tutkukça güçsüzüm tenhalaşıyorum

bu senin zamansız gözlerin kalabalık gibi kargaşa gibi

küllerimiz tutuşur diye sana bakıyorum tutuşmuyor

seni bırakıp bir sunturlu yere giderim

sayısız penceremiz var açık bıraktım

belki geri döneriz diye açık bıraktım

şimdi otobüs gelir biner gideriz

ayrı yerlere gidenleri seçeriz başka türlüsü güç

ellerimiz birbirimize yetmez artık bellesekde yetmez

seni alıp kendine ayırdın durma bizi hatırlat

durma bizi hatırlat

aşka bakacak yüzümüz yok

göğü bırak yere bakalım

25.03.2016

(birlikte göğe bakarken söylediğimiz şiiri* okumaya yüzümüz yok,

artık bunu okuruz yere bakarak yürüdüğümüz zamanlarda)

*Turgut Uyar, Göğe Bakma Durağı