Yeşil Suskunluğu

yeşile sar beni

ey! Sevgili

giderken benden gözleri mavilerin

akarken koynuna tanyelinin

çocukluğumun kavak püskülünden düşleri

küçük bir kızın umutlarından alırken

bıçak suskunluğu yokluğunu

usulca körfezin kan ağartısına bırak beni

bir damla katre akmadan

yağmurun sinesinden hasretine

küserken dudakları bülbüllerin gençliğimi

başı dibi düğümlü

bir gömleğin kucağına

lavanta kınası kokulu masumiyetimin

kundağına sar

sevdanı sayıklayan sevmelerimin

yetim yanını

bir karanfil yak giderayak

gök kubbenin seher vaktine eğilen sancılarına

ellerim kapanıp bir daha dileyemezken

seni Yaradan'dan

denizin Karayel'de salınan siyah saçlarının

ak boynuna as künyemi

anamın tarhana kokulu ellerinden

kopsun kıyametine yaşımın

ölümün kan çiçekleri

gözlerimin yollarında kalan bakışlarına

takılsın düşlerimden arda kalan papatyalar

susarken ceninler doğmayan çığlıklarımı

kefenimin dilkeşhaveran makamında

ağlayan yeşillerine

ey! Sevdiğim

acılarımın üzerine sessizce ört beni..