Yeter Ki Bir Şiir Ol...

/Her güne yeni umuttur, hayallerimin sesi

Her umutta yokluktur, bugünün sensiz dilimi.../

Hani coşkun birkaç satır okumuştum sana,

Dünden kalma...

Hani umursamaz gözlerin,

Bıçak gibi keskin kınında

Acımasız bir an armağan etmişti ya bana

Hani hatırlasana

Kırmızı bir balığın soluğunda kalmıştı

Şişenin dibindeki son damla.

Unuttun mu?

Boş ver o zaman,

Boş ver sen şimdi

Sana yazdığım şiirleri...

Bir şiir ol

Kıskandır bildiğim tüm şairleri,

Kıskandır beni...

Garip bir savaştı aramızdaki...

Kim kime dertli,

Kim kime şüpheli...

Sağ çıkmayı başarı saydığımız

Yaylım ateşinde delik deşik mi ettik sevgimizi?

Susuzluğun zor

Haydi, bir şiir ol

Son nefesini vermeden şişedeki kırmızı balık

Arındır dengemizi...

Unuttun değil mi?

Unuttun sırılsıklam olduğumuz yaz gecelerini...

Duygularımla ben gardsız,

Koynunda şarkıların,

Seni sayıklarız yarına özlemli...

Unuttun anlar gibi,

Unuttun

Seni ne kadar çok beklediğimi...

Söylesene adı mevsim olan

Her rengim, günüm gecem

Aklım, deliliklerim...

Söylesene sevgimin ağır gücü

Tesellisiz bu hayat,

Sensiz çekilir mi şimdi?

Unuttun her şey gibi

Unuttun,

Seni ne kadar çok sevdiğimi...

Boş ver sen,

Boş ver şimdi beni, sevgimi...

Bir şiir ol

Suçu sabit aşk,

Kimliksiz bıraksın bedeni...

Bir şiir ol

Kimse, ama hiç kimse

Görmesin son mısrada yitip gittiğimi...

Her sayfada yeni bir başlangıçtır

Kara kalemimim yumuşak ucu

Her başlangıçta kalemim sensin

Seni yazmak mı yüreğimin sucu?

Neyse,

Dedim ya

Boş ver sen beni

Düşüncem gibi kelimelerimde

Geçimsiz bir garip dizgi

Boş ver sen şimdi

Bir ben ol

Şiir gibi yaşayayım seni...

Varsın sussun kalem

Varsın gülmesin bir daha

Ama sen ol

Bir şiir ol

Benden başka hiç kimse okumasın seni...

26 Haziran 2009/İstanbul