Yeter Ki Bir Şiir Ol...
/Her güne yeni umuttur, hayallerimin sesi
Her umutta yokluktur, bugünün sensiz dilimi.../
Hani coşkun birkaç satır okumuştum sana,
Dünden kalma...
Hani umursamaz gözlerin,
Bıçak gibi keskin kınında
Acımasız bir an armağan etmişti ya bana
Hani hatırlasana
Kırmızı bir balığın soluğunda kalmıştı
Şişenin dibindeki son damla.
Unuttun mu?
Boş ver o zaman,
Boş ver sen şimdi
Sana yazdığım şiirleri...
Bir şiir ol
Kıskandır bildiğim tüm şairleri,
Kıskandır beni...
Garip bir savaştı aramızdaki...
Kim kime dertli,
Kim kime şüpheli...
Sağ çıkmayı başarı saydığımız
Yaylım ateşinde delik deşik mi ettik sevgimizi?
Susuzluğun zor
Haydi, bir şiir ol
Son nefesini vermeden şişedeki kırmızı balık
Arındır dengemizi...
Unuttun değil mi?
Unuttun sırılsıklam olduğumuz yaz gecelerini...
Duygularımla ben gardsız,
Koynunda şarkıların,
Seni sayıklarız yarına özlemli...
Unuttun anlar gibi,
Unuttun
Seni ne kadar çok beklediğimi...
Söylesene adı mevsim olan
Her rengim, günüm gecem
Aklım, deliliklerim...
Söylesene sevgimin ağır gücü
Tesellisiz bu hayat,
Sensiz çekilir mi şimdi?
Unuttun her şey gibi
Unuttun,
Seni ne kadar çok sevdiğimi...
Boş ver sen,
Boş ver şimdi beni, sevgimi...
Bir şiir ol
Suçu sabit aşk,
Kimliksiz bıraksın bedeni...
Bir şiir ol
Kimse, ama hiç kimse
Görmesin son mısrada yitip gittiğimi...
Her sayfada yeni bir başlangıçtır
Kara kalemimim yumuşak ucu
Her başlangıçta kalemim sensin
Seni yazmak mı yüreğimin sucu?
Neyse,
Dedim ya
Boş ver sen beni
Düşüncem gibi kelimelerimde
Geçimsiz bir garip dizgi
Boş ver sen şimdi
Bir ben ol
Şiir gibi yaşayayım seni...
Varsın sussun kalem
Varsın gülmesin bir daha
Ama sen ol
Bir şiir ol
Benden başka hiç kimse okumasın seni...
26 Haziran 2009/İstanbul