Yetim Çocuktun
şimdi
bir yığın öfke
saçlarını tarayınca avucunda bir yığın tel
yolduğun
aynaların sırlarını dik
paslı iğneyle
ve sesinin çığlıklarını bırak aralıklara hadi yine
sökük kalmasın
evet
utanırdım kaldırımlardan
bu şehrin kuşaklarına sarılmış bağlarım tutarken dudaklarımı
intiharları çözen parmaklarım
kursağına soktuğumda
morardı
cinnetin
suskunluğuydum
ölüm döşeğini solurken kış pencereleri açtım
yetim çocuktun
o kulübede
üşürken ölüme
' geceyi yaktım çalı çırpı
yıldızdan çakmaktaşıydım kendime vurdum öyle tutuştun '
ölümsen
öldüydüm
nefesini sokunca kulaklarıma ve buharlaşırken yanaklarım
öyle uyudum
meçhul bir kavganın yamacına yılışıp
kavgalarının
kavgası değildim
dilsizdim sana
gözlerin vatan
ben kurşun askerdim
demir şiirler yazdım kirpiklerine diz çökünce
ağlayınca düşürdün
toprağa
mezar büyüklüğünde gömdün
oysa
yetim çocuktun
o kulübede
üşürken ölüme
' geceyi yaktım çalı çırpı
yıldızdan çakmaktaşıydım kendime vurdum öyle tutuştun '