Yetim Islıklar

Kelimelerin meltem yapraklarıyla özgürleştiği

Sararmış sevinçleri mavileştiriyorum.

Adının sayfalarında filizlenen anılar

Ayasofya duvarlarına seslenen yalnız bir yetim ıslığı

Sadece

Kalbimin duyabildiği

Leyla ışıklarına karışamayan.

Binlerce kez yeniden kurulabilecek evrenin içinde

Aynı tutsaklığa düşebilmenin dualarını

Gözlerinde arıyorum

Gözlerin çok uzakta / bakmıyorsun

Şiirler ise sensizlikte akıyor sevgili.

Sahi

Gözlerin ne renkti senin

Kaç kez sevişmiştik oysa

Kalabalıklar içinde : adım adım

Kahve renkli fincanlarda : yudum yudum

Vapurlarda : sessiz sessiz

Ve kaç kez

Tenlerimiz bir birine dokunma telaşındaydı

İlk heyecanlarda

Bu şehir masum kaçamakların ön sevişmesinde

Sohbet ettiğimiz günlerde hala

Sensizken yabancı,

Tatsız rüzgarların ruhuma dokunduğu bir yetim ıslığı

Sadece benim çalmayı beceremediğim.

Umarım yarın duyarsın sana seslenemeyişimi

Ve yine gözlerin kadar

Güzel bakarsın şehre bizi hatırlamak için

Bize güzel bakan şehrin içinde

Ne kadar çok yetim kalırsam

O kadar çok dokunur artık hüzünlerim ruhuma. . .