Yetmeyen Sevgiler

son çırpınışlar bunlar

son feryatlarım

ardından döktüğüm

son gözyaşlarım.

yetmeyen bir sevgiden arda ne kaldı,

içinde bahar kokan bir yuvam vardı.

inci inci gülüşlerinde güneşi seyrederdim,

bundan ala nur var mı diye söylerdim.

gözlerim gözlerinde yolunu kaybederken

gözlerini görmemekse en büyük kederdi.

rüzgarda uçuşan eteğine poyraz nakış işlerdi

bulutlar salkım saçak dökülürken

semadan nur yüzüne

yağmur rahmetti her yağışında yanaklarında damla damla.

inciler dökülürdü sonbaharlarda yanağından

bir inci de ben olaydım dökülen ayağından.

havada dolunay vardı

ve temmuzun otuzuydu

hayatımın manası aşımınsa tuzu

yetmeyen bir sevgiden arda ne kaldı,

yüzünde güller açan

bir zamanlar tertemiz bir yar vardı.

tebessümünde rüzgarlar başakları üflerken

savrulurdu başaklar omuzları sürterdi

güneş bir yandan yakar bir yandan kavururdu

yüreğin yüreğime ateşler savururdu...

ne güzel bir yardı,

gülünce gözlerinde tomurcuklar açarken

kahkahalarınla etrafa mutluluklar saçardın

hani derler ya hayatın anlamıydı,

kelimenin tam manasıyla öyleydi,

ve değildi bir sevda macerası

yürekte kapanmaz bu sevdanın yarası

iki vakit arası bir külhanbeyi narası

çağırırdı her daim gün sabaha varmadan

yelkovanlar akrebin yüreğine vurmadan

bağırır bağrışırdı

söylenir söyleşirdi

dertlenir dertleşirdi

ne olmuştu o yare,bu gidişde nedendi

bu terkediş ölüme gider bir nedendi

yetmeyen bir sevgiden arda ne kaldı

bir zamanlar beklenen bir yar vardı...