Yıkık Eylül'lerin 19'u

Karanlığın ortasında mı dersin

O sensiz harflerim

Gizli öznesi bulunamayan

Sevdaların nesnesi mi kalbin ?

Biliyorum

Belgesiz evraklarda

Bulunan aşk tamlamaları kadar

Payıma düşen huzur ,

Gittiğim en yalın umut.

Yalnızlığın -e hali mi dersin payına düşen özlem ?

/Pahalı sayfalardan ucuz mürekkepleri çalıyorlar artık,

dikkat et de o'nu senden çalmasınlar /

Yıkık Eylül'lerin Ondokuzunda mı doğdu hüzün ?

Yüzünün her bir köşesi benim sözümün . .

Hasret ;

yine yenildi kaleme

ve yine sustu.

Konuşmak için ilham gitsin istiyordu .

Kalem ;

yine iki parmak arasında

umutsuzluğuna yanıyor .

Başı, kırmızı rujlu kadının dudaklarında ;

Ruhu, esmer adamın gözlerine hapsolmuş.

İmge ;

Yeşil gözlü kurbağa gibi,

her dokunduğumda ellerimi deliyor.

Hiç geçmeyen hastalıklar gibi .

Ben;

bu üç'ünden

oluşur gibiyim yeniden.

Açtığım her kitap sayfasına,

esmer adamın yeşil gözlerini yazıyorum.

Rengini asıl rengim olan turuncudan alıyor.

Takılı kalıyorum yanlışlara ;

Doğruların nefessizliğine asılı kalıyorum.

Yazamıyorum artık geleceğimi ;

imgelerim sende kaldı,

evrakların bende.

İntihara hapsolmuş günlerim ,

sende mi dersin

sende mi bu gitmeye yenilişlerim .

19.09.2009