Yıldırım Kuşanmış Atlılar

gökyüzü yırtılır,

ihanetin yıldırım kuşanmış atlıları koşar dörtnala...

dolunay çırpınır,

gerilmiştir gecenin karanlık çarmıhına...

henüz el kadar,

kara-kuru bir sevda...

gözleri dopdolu,

bakışları manidar...

atılır unutulmuşluğun soğuk zindanlarına

böğründen bir isyan fışkırır,

lakin umutsuz!

gökyüzü yırtılmıştır,

o soysuz süvariler koşar dörtnala...

yanar sevdanın gül bahçesi,

atların ateşten soluğunda...

güneş soğur,

terk-i diyar eder bu bozgunları

sevda hayallerini çıkarır sırtından,

sorgusuz sualsiz bir hüküm giyer

yıkılır bakmaya doyamadığın mihrabı...

değdikçe canına,

yıldırımdan mızrakların o parlak uçları

gözkapakları baygın düşer,

yitip tükenir yar dudağında solukları...