Yıldız Cenazesi!

ansızın,

bir yıldız kayar gökyüzünden

gece bir evladını daha yitirir böylece

fakat biz, seviniriz bilmeden

üstüne bir de,

dilek tutuveririz kayan yıldızı görünce...

ay dayanamaz,

gözlerini kısıp,

yakamoz düşürür gözyaşı niyetine

bütün yıldızlar kardeşlerine üzülür

bir an,

ışıl ışıl parlıyorlarmış gibi görünürler gözümüze

oysa gözlerini kırpıştırıyorlardır ağlayamadıklarından...

az sonra bulutlar geçer sıra sıra

omuzlarında kayan yıldızın parçalanmış ışıkları

sessiz bir merasimle,

sonsuzluğa uğurlarlar dostlarını...

hava bozdu diye biz de bozuluruz

mehtabın karşısındaysak eğer,

hele rakı kadehinde daha erimediyse buzumuz,

ay'ın gözyaşlarına kadeh kaldırıp içemedik ya

yarım kaldı ya keyfimiz

kahroluruz!

yukarıda ne olduğunu bilmediğimizden

yıldızın anasına söyleniriz,

ay'a söyleniriz,

en çok da bulutlara...

daha sonra,

gece çoluğunu çocuğunu toplayıp erkenden gider

güneş haberi almış,

iyice ateşlenmiştir

başsağlığı dilemek ister

gecenin ardından koşturup durur dünya döndükçe

fakat buluşamazlar,

imkansız!

gece gündüzü hayırsız bilir

bizler ikisini düşman sanırız...