Yıllanmış Yalnızlıklar

esrarlı bir gecenin

sessizce ilerleyen saatlerinden biri bu

dönüşü olmayan bir zaman yolculuğundan

yıpranmış yorgun

toza dumana bulanmış odamın duvarları

mum aleviyle dans eden gölgeleri

yaşam sahnesi onların da ötesi

sahne dağınık ölgün gri siyahı

odanın her yerine saçılmış nice kum tanesi

seslerini duyar gibiyim

ki, onlar yaşanmış ya da yaşanamamış anlar

sanki fısıldaşıyor

hep bir ağızdan anlatıyorlar

sesleri birbirine karışıyor

kürdili hicazkar bir saz semaisine dönüşen

ve yarım kalan bir ezgi bu

öylesine dağınığım ki şu an

anlatılmaz bir var oluşun yokluğa teslimiyetinde

hüzün limanlarında demirlemiş

bin yıllar öncesinin hatıralarıyla

sanki paslanmış bir kalemim

kaldığım geçmişte yazmışım bu kederi

yüreğimin batık duvarlarına

geri dönülmez yollarda tükettiğim ümitler

çocuk düşlerimden gülümseyen yüzler

saçlarımda gezinen o anne sıcaklığı

hala içimi ısıtan küçük bir yuvanın

hayal ötesi düşler gibi

yaşanmış mutlulukları

işte

hiç kimse gibi bir yalnızlığın hikayesi bu

unutulmuş gülüşler arasında unuttum

mevsimsizce kendi gülüşlerimi

bu bendeki hüzün hali nice zamanlardan

biliyorum

eskimiş bir Nisan dan

devasız bir derdin yalnızlığında kaybolmuşluğun

bomboş serseri sokaklara

kadersiz yaşanmışlıklara

hele ki yağmurlara

hele ki yağmurlara

biraz da bahara küskünlüğü bu

" nice yıllara "

" nice yalnızlıklara "

demiştim bir zamanlar

ki, yıllar geçti üstümüzden

nice ayrılıklar

artık solan baharlar var

kuruyan yaprakları ömrün

kırık dökük dalları

nedensiz savruluşları rüzgarlara

bütün acıların dağınıklığında

yine de bu gün

madem ki doğum günüm

gülümsemeliyim bir anlık dahi olsa

bütün özlemleri toplamışken

dertleşirken eskimiş anılarla

aşk sabıkalı yalnızlığımla

hemen yanıbaşımda

gece sabahla kavuşurken

sonsuz bir huzura doğru çekip siyah perdelerini

gözlerime ömrün penceresinden

ve sen gülümserken

gamzelerine çekilip uyumalıyım şimdi ...

5 nisan 2017 istanbul