Yine Kalemimde Üç Beş Gözyaşı

aynı çaresizliğe demleniyor yüreğim

gecelerime sevda oluyor anılar

uykular defnediyor gülüşünü kalbime

dudaklarındaki o ince manayla beraber

her hicazkar türküyü söylerken

yalnızlığıma buluşur duvarlar

beyaz sayfalarda kara kaderimin yası

hecelerimse körkütük aşık kadehlerde

ve yol bilmez firari namelerde

yine kalemimde üç beş gözyaşı

yine duygularıma çizilen kimsesizliğm

aynalarsa bana hazan vaktinde

üşüyor senin hatrına koynumdaki mısralar

her umut bir tebessüm oluyor sana

her şiir seni anlatıyor sanki

ve ben avunuyorken resminlerinle

sevdalar dökülüyor gözlerimden sazıma

yazgısına razı artık bu mecnun

ben ki yıldızların yalnızlığında bir garip

ve de depresif anılarından muzdarip