Yine Kendimle Baş Başa

kendim,kendimle baş başayım

saat,tam öğle vakti

mevsim y/azmış

devamlı baktığımda gözlerimi kamaştıran

hatta kör eden

güneşe küsüm

küs olmasam da farketmez

kaderimdeki tek mevsim kışmış

bu yüzden gün/eşsizim

ve yıllar geçtikçe

yalnızlığım,bulutlarla çarpışıyor

damlaları değiyor,siy/ah panjurlu pencereme

gözlerimin buğusu

karışıyor,camın buğusuna

ve suretin düşüyor

gönlümün derin kuyusuna

antika saat

vuruyor, tokmağıyla,zamanı yüzüme

ve yalnızlığımın yüzleşme vaktidir,kendi kendimle

git gide tükenen zamanda

eğiyor başımı,tepeden bakan heybetli koca çınar

ve soruyor_kendim kendime

kimim_neyim?

kendimi hapsetmişim

bu yalnız hücremde

beraatimi verecek,

adalet mi var?

kendimle acılı yollara düşmüşüm yalnayak

ve paralarcasına

çalı,çırpılara takılıp

bilmem

beni bekleyen saadet , kaçıncı durak?

bilinmez bu adresten

kim bilir kaç posta güvercinleri geçiyor

oysa adres belli

huzur sokak.numara elli

lakin kapının kulpunu tutan elli,çolak

şimdi bende,tükenmiş ve yılgın

sıska,korkak bir kadın

kayboluyorum içinde

anılarımı küfletip,çöpe dönüştüren tabiatın

artık hükümsüzüm

beni yutan bu koca kentte

dışarda bozkırlara uzanan, bir bahar gecesi varmış

benim ise hala güneşe sırtım dönük

yüzümü iyice saran karanlık

kendi kendimle kalmışım

anladım ki emanet almışım,

yaşam için şart koşulan,bu nefesi,bir anlık.