Yıpranış

Terminalde bir ihtiyar

Çuvalı atıverdi yere ağırlığından

Arka cebinden mendilini çıkardı

Bir güzel siliverdi terini anlından

Oturdu yanımdaki sandalyeye

Çile dökülüyordu granit tenli suratından

Zaman öyle yontmuş ki garibimi

Dünyanın kahrını kederini atamamış

Hala omuzundan

Köstekli saatini çıkardı yeleğin cebinden

Namaz vaktine daha var dedi

Bu yaşına kadar hiç kalmamış abdestinden namazından

Gözünde fer, cevher kalmamış

Saçı sakalı ağarmış

Derin bir nefes aldı neden sonra

Kanayan çatlak elleriyle

Bir tütün sardı tabakasından

Bir nefes çekti sigaradan, üfledi ağzından burnundan

İçine çok duman çekiyor

Burnundan çıkan duman, nerdeyse yere değiyor

Nedir seni bu denli yıpratan

Feleğin kini garezi yalnız sanamıydı sanki

Ağlayarak anlattı garibim

Bir oğlundan başka kimsesi olmamış

Kara bahtına hiç gün doğmamış

Okusun diye oğlunu Ankara'ya yollamış

Çuvaldakiler mahsulden, kışlık yiyeceklermiş

Oğluna götürüyormuş

Okulu bitirirse diye

Garibim bütün umudunu oğluna bağlamış

Tarla, bağ, bahçe işlerinde çok yıpranmış

Ah ne yıpranış