Yirmi Altı Yıllık Yalnızlık

gülerdim sonbaharda kışta

gülerdim ilkbaharda yazda

bir çocuk kadar hürdüm

koşardım özgürce

özgürdüm

hürdüm

ve büyüdüm

ne mevsimler gördüm

gülmedim

gözlerim donuklaştı

hiçbir şey görmedim

umudum vardı yarınlara

yitirdim

hayaller kurardım

bitirdim

mutluydum

mutsuzum

gözlerimi açardım

sabahın ilk ışıklarında

kuş sesleriyle izlerdim

doğuşunu güneşin

şimdi uyanmak istemiyorum

gözlerimi kapatıyorum

geriye kalan ne varsa

görmek istemiyorum

görür ve gülerdim

artık bakmıyor ve hissetmiyorum

öyle acıklı geliyor ki her şey

yaşamak dahi istemiyorum

gözlerimi kapadığımda var olan hayallerdi

şimdi yalnız saf karanlık gördüğüm

sevmeyi isterdim sevilmeyi de

bitti ve yitti benden bu

nasıl bir insan yirmi altı yıl yalnız kalır

işte bu yirmi altı yıllık yalnızlık