Yirminci Cadde

gri bir hafta başı

bulutlar kötümser biraz

sokaktan geçen bir tren

gece iki ya da üç

dünyanın çekirdeğine gidiyor

otostop çekiyorum son vagona

yolculuk asırlar sürecek

umrumda değil

rüyalar ne kadar gerçek

magma kokusu geliyor topraktan

cesetlerin korkusu geliyor buram buram

kokular bu kadar gerçek olamazdı

ısınıyor ayaklarım

rüzgar rayların altından sızıyor

dünyanın merkezine gidiyorum

bu yol beni yerin en altına uçuruyor

beni özgürleştiriyor

ruhum yenileniyor

beni yakıyor

beni değiştiriyor

uyanıyorum

sorumluluk boğazımı sıkıyor

domino taşından hallice

planlar dizili önümde

uyuyorum

trendeyim

tren gitmekten vazgeçmiyor

bu yol beni kırıyor

yeniden patlamamı sağlıyor

eksilere iniyorum

ayağım yerden kesiliyor

bu yol beni kandırıyor

mükemmelin içinde lekeler var

incelemek arzusundayım

bu gerçeklik bitsin ya da bitmesin istiyorum

bu yüzden uyanıp tekrar uyuyorum

her şey aldatmaca sanırım

yalanlara inanmak ne garip

yaşlı ninelerden

yedinci defa aynı anıyı dinlemek gibi

bu yol bitmiyor

uçuyorum dünyanın kalbine

ellerim ayaklarım toprak içinde

olağanüstü bir diyardayım

çok güzel bir histeyim

umutsuz vakayım

ve mutluyum

yirminci cadde

ve onun iğrenç insanları

kilometrelerce üstümde

ulaşılmayacak kadar yüksekte

express tren geri dönmeme izin vermiyor

bundan herkes memnun

bu yol beni kısıtlıyor

aklımı geçmişten şu ana savuruyor

bu inanılmaz

yukarı daha yukarı

en dip en yukarıda

bu yol beni

yok ediyor

bu harikulade