Yırtık Çoraptan Kunduraya

Çocuktuk,

Tabiki hepimiz çocukluktan büyüdük

Kimi yaşadı çocukluğunu doya doya

Kimisi ise muhtaçtı bir yırtık kunduraya

Bizde öyle büyüdük,

Kundura nerde,

Yırtık yün çorapla gezerdik sokaklarda

O da çiğil-diken batmasın diye ayağımıza

Kıışın mı sormayın büyük muamma

Çelik gibi olurdu ayaklarımız valla

Şimdi bakıyorumda geçmişe

Gülüyorum ağlanacak halime

Ne günlerdi be şaka gibi

Ayakta kalışımız ondandır belkide

Belkide;

Hayattan zevk almaktı bence...

Bugün büyüdük,

Çok şükür var ayamızda yırtıkta olsa,

Eski püskü bir çift kundura

Zaman değiştide

Bir ben değişemedim aslında

Yine ben o eski ben

Yine geçmişimi yaşayan ben

Aldanmayın kunduramın yırtıklığına

Yokluktan değil bu sefer

Mal mülk giyim kuşam kimin umrunda

Geldiğim yeri bilirim

Özümden öl vermem

Özümü severim

Sözümden ser vermem

Sırrımla el birliğim

Kimseyi ilgilendirmez geçmişim

Ben kendimi öyle bilmişim öyle sevmişim

Aslına bakarsanız birazda dengesizim

Ya işte böyle,

Nereden nereye

Muhtaçken bir çift kunduraya

Gökdelenler diktirdim

Dünyanın dört bir tarafına

Ama;

O yırtık çorapları saklıyorum hala.