Yırtılıp Atılan Döküntü Yalnızlıklar
bana ait değil oysa
aitmişçesine yürüyorum ama
hayalet yüreğimin gölgesiyle
herkes payını alıyor
bakır ya da pirinç işlemeli taslarla
dışındayım sürünün en dışında
dışlanmış yıldızlarla
bu kavga niye var
bu iş bu uğraş bu karın tokluğu
olmadığından mı duvarsız
güneş yoksunu tabaklarda
ve sen
sürekli peşimdeyken
o zaman onarılmıyor
zinciri kopuk salıncaklar
sendeleyen bakışlar
yanyana oturmuyor
ve sen
sürekli peşimdeyken
aklını yitirmiş şehirde
şarkı söylemeye yanaşmıyor
kızıl saçlı kızıl dudaklı topuklu kadın
aşksızlığı kendince protesto ediyor
bir kere de olsa unutalım diyorum ürküntü verenleri
kanatsız kuşların yürüdüğü sahillere
iki portakal kabuğu olup
hadi elini ver aşkla uzanalım
bana ait değil oysa
aitmişçesine yürüyorum ama
hayalet yüreğimin gölgesiyle
bu kez eminim
kapadığımda gözlerimi
bu kez eminim
karşımda olmayacaksın
ama adressiz bir iklimin kıyısından
fener ışığım olacak
bu kez eminim
tabutumu aydınlatacaksın
ve devamında yazılan senaryoya göre
bana kalırsa aç pencereni, liman lastiklerine vuran sandallara dal
sonra yalpa yalpa yakamozsuz yalnızlıklarına
uzun uzun dal
romanı hikâyeyi masalı boş ver
hatta şiir okumayı bile
ama yaşa benim için yaşa
hınçla kinle intikamla
gel bir gece annem gibi öpüp kokla
sonra yüreğimi cehenneme
cehennemin en dibine
törensiz bildiğin gibi ışıkla