Yiterken Dünya

Bir nida yükseliyor ayın geceyi selamladığı vakitlerde..

Hışırdıyor tüm yapraklar ağız birliği etmişçesine.

Gök gürlüyor güneşin gidişine, yıldızlar yasta.

Dünyanın tüm acılarını toplamış bulutlar.

‘Of’ diyor, kaçıyorlar.

Rüzgar daha sert esiyor.

Ne çok ses sığıyor gökyüzüne,

Ne çok şey anlatıyor, kendini dinleyene..

Herkes kendi masalını yazıyor bir yerlerde

Ve her şey, birçok kez sığmıyor hiçbir şeye.

Dalgalar ağlıyor, hırçınlaşıyor,

Sitem ediyor binlerce kere.

En tehlikelisi de, çocuklar susuyor.

Gülmüyor gül derenler.

Geçmiyor hiç kimseye saatler.

Kuşlar ötmüyor,

Şarkılarını söylemiyorlar neşeyle.

Cenk ediyor acımasızlığa boyun eğmeyenler, acılardan beslenenlerle.

Şafak, ekseriyetle gecikiyor bu çileye.

Masallar tükeniyor,

Türküler en yanığından çalıyor.

Kalpler açılıyor tüm içtenliğiyle,

Toplanıp gidiyor tüm tükenmişler yitirdikleriyle.