Yitirilmiş Aşklar Şerefine!
bir yürek sıkışma anı daha
bır gidiş anı kaderimde daima
ne geride kalanlar umutlu gidenlerden
ne gidenler umutlu geleceklerden
anılar ve renkler kalmıs gerıye sadece
bırde karakalem calısması bır hayat
ağlama komaları yasanmıyor bu defa
kağıtları sapasağlam tabii tabaklarda
rujla elveda yazılarıda suslemıyor aynayı
topuklu ayakkabı seslerı yankılanıyor sadece
sakallarım batıyor tenıme terlıyorum
düşünüyorum...
bu yitirdiğim kacıncı kadın yitirdiğim kacıncı ask
hıc uslanmadan askı sıl bastan yasamak
pes etmeyecegım bılıyorum
ne yıtırdıklerım acıtacak ne yıtırdıklerıme acıyacagım
her ask bır adım mecnun olmaya
leylasını kaybetmıs bır adam olmayacagım en azından
leylasız mecnun olmak gecıyor aklımdan
topuklu ayakkabı seslerıde susuyor
saç kıllarından kurtuldum dıyorum banyoma bakarak
bu parfüm şişesi hangisine ait acaba
esmeremi sarısınamı yoksa kocasını aldatan kendisi aldanan kumralamı
hangi sarhoş agızdan seni seviyorum cumlesını duydugumu hatırlamıyorum
birkaç kadeh birkaç laf belki birkaç gece
ben bile yüreğimin hesabını tutamazken
hangi kadın sahiplenir beni
son vedamı hangi kadında yaşayacağım acaba
cesedime kim sahip cıkacak
hangi renk oje ile boyanan tırnaklar son kez dokunacak dudaklarıma
bir iki damla akıtıcak gözler hangi marka rımele bürünecek
bu veda sonrasında da ürperiyor tenim
mutlu olma hayalleri kurmayalı çok oluyor
her gidenden bir ziyafet kalıyor bana
bir bardak rakı bırkac balık ufak tefek mezeler
içmeyede bahane lazım dıyorum içimden
soğuk sokaklara atıyorum kendimi
pis kaldırımlarla selamlaşıyorum
her geçen kadına bakıyorum
benim olan ve bensiz kalacak kadınlara
yitireceğim aşklara
zihnimde veda anları yaşıyorum
ve bir meyhanede sabahlıyorum
yitirdiğim ve yitireceğim kadınlara kadeh kaldırıyorum
serefe...