Yok İnkârım

ben senin

dudaklarında tefsirini unuttuğun k/adındım

aşıkları çoktan ayrılmış

yarım kalan bir şiirin

kırağı düşen dizelerinde sancılarla kaldığım

güne ahla doğan küskün bir güneş

tüneyene kadar perdelerime

ne çok bekliyorum gecelerce

titreyen bir umut ışığıyla

kapı aralığından girip

beni kucaklarsın diye

yok inkârım ... yandı canım ...soluma sen bastım ... ağladım !

gittin gideli

ağlama duvarı yaptığım aynalarda

ritim tutmuyor gözyaşlarım

bir tek kör karanlıklar görüyor kabuslarımı

sadece huma kuşları duyuyor çığlıklarımı

ne zaman kapatsam ismini

dilimin gün görmeyen k/aralarına

ne zaman sığınsam lime lime bölünen soluğuma

gözlerini yalınayak arayan bakışlarım düşer yorgun

yok inkârım ... yağmalandım ... aç kaldım ... sana susadım !

uzun zamandır

eskisi gibi akmıyor saatler

hiç bir vakit doldurmuyor yokluğunu

gittin gideli sabah olmuyor

söylesene yazık değil miydi gözümü senle araladığım şafaklara ?

yok inkârım çok özlüyorum

dudaklarımızdan çıkan aynı kelimeyle ,birbirine tutunan kahkahalarımızı...