Yokluğun

Güneşe gölge düştü mateme büründü ay

Yeryüzü isyan etti sensiz geçen her güne

Çöktü yüreklerdeki eşsiz görkemli saray

En sadık duygu bile el bağladı hüzüne

Kuru,yanık dudaklar sayıkladı adını

Topraklar çorak oldu hasret kalıp gölgene

Hiçbir kul alamadı hayatının tadını

Özlemin sayesinde asıra döndü sene

23.07.2011

18:50