Yokluğun Derin Bir Yara Açıyor(du) İçimde

U/yandım..

Kabuslar ağarıyordu göğsümde

Fesat açıyordu sabah

Yokluğun derin bir yara açıyor(du) içimde

Kolunun uyuşukluğunu unutup gitmişsin ya

Saçlarımın küsü dolaşık

Tarasan ellerinle

Efsun yüreğin kör zincir pranga mahpuslu sevgime

Düşlerimin cam kırıkları batar can havlime

Uyandım..

İçim kandan şarap mahzeni

Dokunsan sereserpe sarhoşum mıh döver senimi

Hayat gülmek ibaret derdin ya

Tufanını gizledim hüznün en damardan yanını

Gülümse dedin hep sevince dair

Dudağımdan süpürülmüş baharlar gizle

Sevincin en katmerlisini sür gözlerime

Uyandım..

Gurur terk etmeden aşklar silinmişti senlikte

Anladım düşlerimde ötenazi bir tutkuydun

Kahr olsun...

Bir katilin ellerinden kokladım kan kokusunu

Ondandır aşka hep ölü dokunuşum

Kaç taç yaprağını kopardım güneşin

Hadım edilmiş kaç şiiri söktüm zihnimden

Sabah direniyordu olmamak için

Olduklarlarıma sövgü ekledim

Olamadıklarıma kanlı bir direti..

Uyandım..

Uyanmak güzellikleri zerk etmek yüreğe

Gözlerinin iğnesinden ağı çöktü içime