Yokluğun Hançer

Sevgiliye koşan

Heyecanlı mavi

Ve üzerinde

Güneşi karşılayan tan yeri

Başlıyor gün

Açıyorum gözlerimi

Karşımda hüznünü yansıtan ayna

Sensizliği giyinip

Çıkıyorum

Bulut düşen caddelere

Yarışıyor adımlarım birbiriyle

Sol tarafımda

Müphem bir üzüntü

Nerden geldiği muamma

Titriyor bedenim

Aramızdaki mesafeyi

Anımsatmak istercesine

Uzadıkça uzuyor

Sonu görünmeyen yollar

Gözlerimi yakan tuzlu bir sıvı

Beliriyor yüreğimde

Amansız bir sızı

Ağırlaşıyor bedenim

Yokluğun saplıyor hançerini her yerime

Uğurluyor beni sonsuzluğa

Hayalin

Bir karabasan gibi

Çökerken üzerime