Yokluğun Olmasa

neler yapıyorsun diye sorma akşamları

kızıl guruplarda artar hüznüm

bir çocuk ürkekliğinde

sessizliğe bürünürüm

bu sessizlik, bu sensizlik

sarar bedenimi sarmaşıklar gibi

sıcak nefesini ararım ensemde

taze soluğunu

pür dikkat sesleri dinlerim

ağaçlardaki inilti

kapıdaki gıcırtı

pencerenin uğultusuna takılır kafam

hepsinden bir şeyler çıkarmak isterim

senin sesine benziyen

şikayetçi zannetme

sadece yokluğun üzer beni

ama ben umutlarımla yaşarım

aniden , birdenbire

kapıdan girecekmişsin gibi

bu saatlerde

kapının zili kadar

telefonun sesi kadar

hiç bir şey mutlu edemez beni.