Yokluğuna Bir Sancı

Dokuz eylül caddesinde

Doksan dokuz adımım

Tozar karışır yerlere

Dağılır yapraklarım

Bir bahar akşamıdır

Uyanırım ben seni,

Oda numaram on dokuz.

Bir loş ışık,

Pencerede buruşuk bir perde,

Dimağımda şiirler

Bana Türküler söyler.

Kararır gün yüzüme

Kapatır bulutlar kapılarını göğün

Savrulur yeniden adın

Bir ses duyarım, ansızın bir ses

Çoktan bitkinim ben de

Son şiirini yakalamışım gecenin

Düşürür beni yine doksan dokuz derde

Bir kalemim olaydı yeşil

Gecenin katranına şiirler kazırdım bahardan

Teksir kağıdı kâfi

Düşlere aralardım buruşmuş perdemi,

Takmadan, beynimi vuran

Duvardaki saati.

Doğrulurdum acılardan,

Böyle sessiz bir köşede

Baharlar ansızın kışa döndüğünde

Dokuz Eylül Sokağında

Bir han odasında

Kavga gürültü arasında

En kuytu yalnızlığımda...

Mavi bir deniz olmalıydı şimdi,

Martılar uçmalıydı üstümüzden,

Seninle yine göz göze

Konuşmalıydık biliyorum ,

Sonsuza diye dualar etmeliydik,

Kırıldı kanatlarımız,

Diller oldu lâl

Parlamıyordu yine gökte bir hilal!

Bense şimdi

Ne mavi bilirim

Ne gökyüzü

Ne bahardan yeşil...

Bir sebeptir artık şiir

Uçup gitti bütün kuşlar

Geride kaldı Şehri İstanbul

Ne ben Üsküdar kadar eşsiz

Ne de sen içtiğim demli çay kadar benimsin!

2007...