Yoklukta Kaybettim Şairliğimi

Penceremde incir ağacının kolları

anlatır bana dünyanın türlü hikayelerini

taştan bizim yokuşun merdivenleri

götürür beni ruhumun kuytu derinliklerine

ahşap iki katlı evimin

içindeki tüm yaşanmışlıklar ve hayallerim

incir ağacımın gölgesinde

sandalyede sallanıyor hatıralarım

meltem estikçe dokunur yüreğime

havada deniz kokusu

sarar beni hep yine

sokak kapımın gıcırtısı

rüzgar içeri birini mi aldın

diken diken oldu ruhum

incir ağacının gölgesinde

şairliğim tutu yine

köşe başında yıkık dökük bir bakkal

her gün ekmek parasını sayar

yüzünde yokluğun sancısı

kare taştan yollar, buz kesiği

içine hapsetmiş yüreğimi

her adım beni götürür o sona

köşedeki ecelim mi yoksa

iki yolu bağlayan

gölge evimden

kuş uçmaz kervan geçmez

yokluk yoksulluk ve ben

bu yokluk kanımı zehirliyor

şairliğimin; sırtından vurup

kalemimi astım ayın şavkında

uzanan incir ağacının kollarına

ben ben şairliğimi katlettim

benden geriye kalan sadece hayalet bir ev