Yoksul Halk Evlerinden

İnce,uzun boyluydu komşumuz, Ramazan

Gün ışımadan,sırtında küfesi koyulurdu yollara,

Akşamları, uykuya hasret gözle dönerdi evine,

Tüttüğünde bacası,günü kurtarmış demekti.

Dokuz yaşındaydı,Ramazan'ın oğlu,

Kara kaplı defterle,yürürdü okul yoluna,

Akşama doktorluk,ögretmenlik hayaliyle dönerdi,

Bu nedenle; sokak ışığı altında, kitap ezberlerdi.

Çökük yanaklı,iri gözlüydü, Ramazan'ın karısı,

Tan vaktinde,erik ağacı altında yıkardı yüzünü,

Gündelikçi temizliğe giderdi evlere,

Gördügünde çatıda eriyen karı,

Lanet yağdırırdı,kaderine.

Yoksul halk evlerinin

kaderiydi böyle yaşamak.

Vaadedilen güzel yaşam sonrası

pekte umursanmazdık.

Fakat yine de birşeyler bağlardı bizi hayata,

erik ağacının filizlenip,

yeşerecek olmasıydı belki de.