Yoksun-luk

Yoksunluğun,

Yüzüme dayatılmış hançer gibi, gererken göğsünü

Kendini doğuruyordu sadece

Orta malı olmuş kahkahaların, ardına düşmüş gözlerin,

Kimliğine yenik suretlerin, darp izlerinde kurnazca sıyırıyor kendini,

Ah! Erdemin elleri yok!

Kusurlu yanlarını saklayan bir aşk,

Erişilmezlik olgusunun tüme varan yanlarında

Kutsal sayıyor cüretini,

Yoksunluğun,

Süsten nasibini almamış kadının doğası,

Uyumsuzluğa varmış bir söylevin darcığında,

Yarasaların gözü doymazlığına kapılıp,

Çıkardığı sesin, nasırlı yüreğine gem vurmuş,

Beynime çivilenmiş vurgu-nun, eğreti yüreğinde ki boşluk,

Yoksunluğun,

Son nefes verildiğinde, emanetini teslim almış toprak coşkusunun

Nokta vuruşu,

Alışıla gelmiş adiliğindeki yankının geri çarpmasıyla,

Yerle bir ettiği sızının, yardım dileyen muhtaçlığının

Utangaç sığıntısı..

Yoksunluğun,

Yoksun-luk ...