Yok/sun/um

Çıkmaz sokaklarda bulmuştum oysa ki seni,

Ama her yolun dönüşünde bomboştu avuçlarım

Bakakalmıştım mutluluğun gidişine

Sahteydi her şey...

Ölmek de yakışmıyordu çehreme

Yaşamak gibi...

Bir bebek masumluğunda sevmiştim oysa ki seni

İlk ''anne'' deyişim gibi

İlk aşkım... İlk dokunuşum... Ne kadar masumcaydı sevmelerim

Kalp/sizlikti sonumuz

Ve en beteriydi bu...

Çaresizim şimdi

Aşk/sızım, aşk kokan gönüllerde

Ağıtlarda buluyorum seni

Yankılanıyor, feryat ettiğim kalemimde ki ismin,

Çarpa çarpa geçer de bedenimi

Bu yüzdendir ölmemin nedeni.

Sen triyakisiydim işte...

Sensiz dünya tutuyor beni çocuk

Ve acıtıyor yüregimi

Iste bu yüzden yıllardır mutluluğa yokSUN/um...