Yol Yorgunu Düşlerimiz

Kim bilir kaç hasrete mağlup oldu

Yol yorgunu düşlerimiz

İçler acısıydı

yenildikçe tekrar tekrar aşka dönüşlerimiz

Bir kadeh rakıya

demli bir çaya sığındık çoğu gece

Efkârımızı gizledi sahte gülüşlerimiz

Aklımızdaki kafiyeler şiirlere tuzak

Kimi sevda sandıysak aşka uzak…

Bin kere uzatsak da tutan olmadı

Sanki avuç içlerimizde Ağu

Anladık ki sevdaların ölçüsü camlarda buğu

İlkbaharı hiç görmemiş göçmen kuşlar misali

yılgın kanatlarımızı çırparken zifiri güneşe doğru

hala her sevda

aptal hayallerimizde zarif bir Kuğu!

Masumiyeti aradım oldum olası

Araftayım öldüm ölesi

Ayrılıkmış sevdaların töresi

Dilimi kor ateşlerde dağladılar

söylenmeyen sözlerin kölesi!