İmkânsız Şiir

-bomboş bir sokağın izdihamı oldun her gün-

her gün kapılardan anahtar almadan çıktım

eve döndüm her gün

bir sahafın hüzüne eşlik etti kalbim

yolları kim yoruyor diye diye geçtim

bilincimin flu boşluklarından

Freud saçmalığı

yahut gerçekliği ile boyadım düşlerimi

sana koştum her gün

sataştığım hayatın son perdesini seninle açtım

seninle kapattım

o oyunun can acıtan sahtesini

her gün küstüm sana

seninle barışmalarım oldu her gün

adını doksan dokuza kadar ezberimden geçirdim

seni sevdim her gün

her gün seni sevmenin muazzam ağrısına

şifa diledim

evrenin rahmine sen dol istedim

bir kehanetin memnu niyetiydin sen

azar azar silindin sözcüklerimden

seni doğdu her gün Meryem

İsa seninle uzaklaştı yer yüzümden

dört kitaba adını yazdı melekler her gün

her gün milat oluşunu izledim gözlerinden

bir havari sırtını sıvazladı Havva'nın

ben seni aminledim ellerimden

göçe soyundu şehrinin turnaları

ben hüma kuşlarını sesinle besledim

kırdın kalbimin kilidini her gün

yurt olmadı bedenine gömleğim

her gün gözlerine sürüldü

kardeşsiz kuyu diplerim

ha gayretim nihayete erdi her gün

her dün ben seni nasıl da ansızın sevdim..

hz.

03.10