Yolcunun Sonu

Ölümlere alışsam diyorum

Şimdiden hazırlansam

Bir masa hazırlasam kendime şöyle

Sonra tabutum olsa bu

Üstüne kazısam ayrılığı

Sonumu musallada görebilsem

Ahh keşke yanmadan yanabilsem

Güzel olan gitmeden kıymetini bilsem

Eldekileri görüp de şükretsem

Bunları bilip bilip görmezden gelmesem

İnsan elinden gidince anlıyor

Sonra ah vah çok diyor

Ama ne yapsan da kar etmiyor

Biz en iyisi yatalım diyor

Beyaz bir kılıf geriyor gerçeklerin üzerine

Ve sarmalıyor hayatını

Daralıyor sonra sıkılıyor.

Körler içinde kör belli olmaz

Nefis açtır ne yese hiç doymaz

Gözlerimi açıp bakmazsam dünyama

Bu yolcunun sonu belli olmaz...