Yollar Ayaklarıma Dolanırken

akan bir yoldu gece

içimdeki aydınlığınla koşuyordum

küçücük evlerde umutlar ezik

ağlamaklı sesleriyle insanlar

kirli pencerelerde korkarlarken

kendi somurtkan yüzlerinden

seni bıraktığım yerden uzaklaştım

bulutlar akşamın ilk soğuğuyla meşgul

ben uzaklaştığım siluetinle

son vapura taşıdığım acıyla

sonsuzadek susayacağım

o anın ağırlığından...

yüksek tepelikleriyle istanbul

üstüme gelmese böyle

seni benden ayırdığına inanmazdım

gözlerinin dargın dalgınlığında

kirpiklerine asıldığımı yazmazdım

şiirlerimin sayrılıklı ünlemleriyle

şimdi ağzının kıyısından çaldığım ıslıkla

sık sık rahatsız ediyorum

utancını yalnızlığımın

uzağında da olsan çocukluğumun

benimle olmana ihanet edemezdim

birlikte kucaklaştığımız

güneşli kıyısıyla tatlı bir sancının...

yanım yörem yarın kaygısı yoğunluğu

yorgun sirenlerle bulanırken düş izleri

toptan susmalarla yanıtlıyorum

yorgunluğunu kaldırımların

sanki bendim akşamın

güneşli öykülere küskünlüğünün nedeni

ve sanki nerde buğulu bir göz görülse

bizim yarım kavuşmamız

birbirimizdeki kimliksiz özlemlere

ki

yollar ayaklarıma dolanırken

düştüğüm sensizlikte

yalnızlığımı bile kıskanıyorum...

yanımda üşüdüğün anlar gibi

mutsuz

uzağımda durduğun anlar gibi

yurtsuzum...